Emly Starr

Biografie


 
Welkom op de officiële website van Emly Starr, gecreëerd op vraag van vele fans.
 
Graag bieden we u het verhaal aan van de artieste Emly Starr en van haar carrière.
 
Het is de bedoeling dat deze site in de toekomst wordt uitgebouwd. Uw suggesties zijn dan ook zeer welkom!

Veel leesplezier en laat ons weten wat u ervan vindt!


Emly Starr werd de “ Disco Queen van de Benelux” (België – Nederland – Luxemburg) genoemd, maar in haar geval dekte de vlag de lading niet.
Emly werd geboren in Wetteren op 5 september 1957 en groeide op in Laarne.
Meerdere van haar familieleden waren muzikaal actief en die interesses en talenten kreeg zij in de genen mee. Ze was amper 15 toen ze al met verschillende bands optrad en zo massa’s ervaring opdeed op diverse podia voor de meest uiteenlopende publieken.

70-ties

In 1975 ontmoette ze zanger-componist-producer Tony Winter, alias Kick Dandy, tijdens een zangwedstrijd waarin ze één van zijn liedjes vertolkte. Tony dacht “heaven must be missing an angel” toen hij de getalenteerde Emly voor het eerst aan het werk zag. In zijn ogen was ze een ruwe diamant die- mits wat extra coaching - binnen de kortste tijd een sprankelende, kostbare multi karaat edelsteen kon worden.
Een –nog altijd even – sterk team was geboren.

Haar oorspronkelijke artiestennaam “Heidi” werd onmiddellijk opgeborgen en veranderd in “Emly Starr”. De eerste studio-opnames volgden vrijwel meteen. Emly’s natuurtalent en schoonheid, gecombineerd met haar spontane positieve en vriendelijke karakter, waren haar paspoort in de moeilijke wereld van de muziek. Ze werkte hard, zette zich voor de volle honderd procent in, deed ontelbare sessies als backing vocal en leerde in een mum van tijd ontzettend veel bij.

Het doel was om met Emly de internationale platenmarkt te bespelen. In die tijd was Vlaanderen echter niet de ideale lanceringsbasis. Er moest dus uitgekeken worden naar extra troeven en middelen.
Het belangrijkste vehikel voor een talentvolle zangeres is een goede, originele song, geproduceerd volgens de hoogste kwaliteitsnormen.

Zo een song was “No No Sheriff”, voor het eerst gepresenteerd tijdens de muziekbeurs Midem in Cannes in 1978. Ene Tom Moulton – mixer van de legendarische Bee Gees – hoorde de track eerder toevallig en sprak Tony meteen aan. “Is dit uw song?” vroeg hij. “Ja,” antwoordde Tony, “waarmee kan ik u van dienst zijn”. Het was Marcel De Keukelaer (een bekende muziekuitgever) die Tony snel apart nam en vertelde wie die Moulton precies was.
“Het is echt goed… Als u akkoord gaat, dan zou ik dit graag hermixen in Philadelphia”, stelde de man voor. Na een korte onderhandeling volgde een akkoord, en enkele weken later vloog Tony met de tape van “No No Sheriff” naar de Sigma Sound Studio in Philadelphia.

De remix van “No No Sheriff” betekende een enorme sprong voorwaarts en hielp het “team” Emly Starr-Tony Winter om stevige deals te sluiten met een flink aantal firma’s in diverse landen. Andere originele songs en topproducties volgden nog datzelfde jaar: “Santiago Lover” en “ Baby Love me”, allebei van Kick Dandy. De succestrein was vertrokken en ging alsmaar harder rijden…
Om Emly”s podiumact visueel nog interessanter en sterker te maken kreeg ze een dansteam naast zich. De naam veranderde in Emly Starr Explosion of ESE.

Ook nog in 1978 werd de 35 mm kortfilm “Santiago Lovers” gemaakt. Eigenlijk was dit gewoon een compilatie van de clips van haar vier hits: "Santiago Lover"-"No No Sheriff"-"Cha Cha d'Amore" and "Baby Love me". De kortfilm werd als voorprogramma van de toenmalige Bondfilm “Moonraker” op groot scherm getoond, waardoor opnieuw een zeer uitgebreid publiek werd bereikt.

De nieuwe platen verkochten zeer goed en er volgden tal van internationale tournees, gecombineerd met televisieoptredens, fotosessies, nieuwe opnames, promotieacties, en zoveel meer. Dit bracht ESE niet alleen naar zowat alle landen van West- en Oost-Europa, maar ook naar het land van de rijzende zon Japan, waar ene Yasukazu Suga de zaken waarnam. De man, die Emly haar “Japanse broer” noemt, is vandaag nog altijd actief.

80-ties

In 1980 nam Emly Starr deel aan het “World Popular Song Festival” van Tokio en won ze met het liedje “Mary Brown” – opnieuw een compositie van Kick Dandy - de prijs voor de meest uitmuntende song.
Telkens Emly daarna op het vliegveld van Tokio landde –zelfs in het holst van de nacht - werd ze er opgewacht door een massa uitzinnige fans,

Einde 1980 lanceerde de BRT een oproep voor deelname aan de preselecties van het Eurovisie Songfestival. Op dat ogenblik was Tony echter druk in de weer in de opnamestudio voor de productie van een nieuw album voor Emly. Voor andere artiesten had hij al songs ingestuurd, maar niet voor Emly. Het waren de studiomuzikanten die hem ervan overtuigden dat Emly de geknipte artieste was om ons land te vertegenwoordigen en hem aanspoorden om “last minute” toch nog een song voor haar in te dienen. En het was letterlijk “kantje boord”, want er bleven maar enkele uren meer over vooraleer de BRT de inschrijvingen zou afsluiten.
“Samson and Delilah” werd uit de nieuwe albumsongs geselecteerd en de Nederlandstalige tekst werd diezelfde nacht nog over de telefoon gemaakt samen met auteur Penny Els.

Wat iedereen aanvankelijk als een goede gimmick beschouwde, bleek plots een stevige kanshebber te zijn. Dat werd overduidelijk tijdens de preselecties in 1981. Emly was de favoriete zowel van de professionele jury als van het publiek. En zo werd Emly Starr unaniem gekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in Dublin. Geïnspireerd door haar opvallende jurk, doopte de “Daily Mail” haar om tot “Lady Legs” en voorspelde haar een plaats in de top 3!!! BBC presentator Terry Wogan noemde haar de meest charmante artieste en tevens één van de beste stemmen van het Eurovisie Songfestival.

Emly en Tony wilden graag Pino Marchese (arrangeur) als dirigent van het Eurovisie-orkest. Weinig mensen weten immers dat de artiesten toen zelf mochten kiezen of ze met het live-orkest wilden werken, dan wel met een vooropgenomen begeleidingstape (play-back). Alhoewel zo’n geluidsband veiliger is en vaak veel beter klinkt, was Emly bereid om helemaal live te gaan.

Tijdens de repetities hoorde ze dat de meeste andere deelnemers met een tape werkten en begon ze zich te realiseren dat zij en haar team de verkeerde keuze hadden gemaakt. Het was echter te laat om nog iets te veranderen. En zo eindigde ze uiteindelijk eervol op de 13de plaats. Toeval of niet… de volgende jaren werd er nog uitsluitend met tape gewerkt.
Voor Emly was het Eurovisie Songfestival één van vele fijne ervaringen, maar wellicht beschouwen de meeste mensen haar schitterende optreden in Dublin als één van de pieken van haar carrière.

Internationalisatie

Tijd om er allemaal eens goed over na te denken was er niet, want nieuwe optredens en een volgende tournee in Japan en Korea moesten voorbereid worden. Een paar weken later was Emly alweer “on the road”.

De shows van Emly waren altijd veel meer dan alleen een zangoptreden. Emly en Tony streefden naar perfectie in elk onderdeel en detail van de act. Timing, scenario, licht, speciale effecten, decor, choreografie… alleen het allerbeste was goed genoeg.

Met die filosofie, ingesteldheid en ervaring startten ze een “special events”-bedrijf op, dat eenzelfde kwaliteitsservice aanbiedt aan andere artiesten, maar ook aan televisieproducenten en organisatoren van evenementen allerhande.

1983. Er worden 2 fantastische videoclips gemaakt van “The letter” en “Key to your heart” in samenwerking met de bekende regisseur Stijn Coninx. Beide clips waren zeer vernieuwend voor die tijd en misschien is dat de reden waarom ze ook vandaag nog mogen gezien worden.
Enige tijd geleden noemde televisiepresentatrice&zangeres Yasmine Emly Starr nog de “Kylie Minogue” van haar tijd.

1985. Emly krijgt een rol in de Belgische film “Springen”. Daarin geeft ze gestalte aan de zangeres Erica en zingt ze “Jump in the dark” (Kick Dandy).

1986. “Jump in the dark” wordt op plaat uitgebracht. Op dat ogenblik gaat de platenbusiness door een diep dal. Ook al omdat haar eventsbedrijf steeds meer werk krijgt en tournees mag organiseren in heel Europa, beslist Emly om haar zangcarrière in ‘stand by’ te plaatsen. Sedertdien doet ze enkel nog wat gastoptredens in televisieprogramma’s of op benefietgala’s. Zo trad ze onlangs live op voor Rotary in een duet met Salvatore Adamo.

Terug naar het verleden.
1988. Het eventsbedrijf breidt opnieuw uit en het “Globe Show Center” wordt zijn nieuwe locatie. In het enorme gebouw in Denderleeuw – niet ver van Brussel - is ook plaats voor repetitiezalen, televisiestudio’s en evenementen.

1989. VTM, de eerste commerciële televisiezender van Vlaanderen, gaat van start. Het Globe Show Center wordt de vaste stek van een nieuw muziekprogramma en levert de technische ondersteuning. Het is Tony Winter die trouwens de titel “Tien om te zien” bedenkt.
Emly wordt de perfecte gastvrouw voor tal van topartiesten, waaronder Tom Jones, Tina Turner, Cliff Richard, Boney M, en Kool and the Gang...

Tony Winter - Tom Jones - Emly Star

Tom Jones

Cool and the Gang

Cliff Richard

Boney M

Tina Turner

1994. Een nieuwe grote stap in het leven van Emly. Op 4 aug. bevalt ze van Julie… en deze keer zeggen zowel Tony als zij: “heaven must be missing an angel”…

Ondertussen blijft het goed gaan met het “Globe Show Center” dat nog steeds topevenementen produceert over heel de wereld en de televisiestudio’s zijn full time verhuurd.
Emly slaagt er wonderwel in om haar privéleven en haar werk te combineren.
“Het is een zegen”, predikt ze, terwijl ze elke nieuwe uitdaging nog altijd met evenveel zwier en energie te lijf gaat.

Van harte dank voor je bezoek aan deze site
EMLY STARR

© Copyright 2017 | Emly Starr | Realisation: Abusol | Sitemap | All rights reserved